Новелла

Аниниң көз йеши

Юлтузхан ана бенәмликкә йетип кәлгәндә, күн олтирай дәп қалған. Өткән жили колхоз жиғиштуралмай қалған буғдай башақлирини териш үчүн кәлгән балилар өйлиригә қайтқан еди. Улар Юлтузхан анини көргән заман: — Чоң ана, бу йәргә келип қапсәнғу, қандақму йетип кәлгәнсән?

Һаят пәсиллири

Қараңлара, достлирим, жилниң әркә пәсли баһарға! У «Сизниң мени иллиқ қарши алғиниңизға апирин!» дәп қәдәм тәшрип қипту. Пүткүл тәбиәткә җан киргүзүп, жүрәкләргә қандақту-бир иллиқ сезимларни селип кәлгән баһаримға хошал болуп: