Һаят һәққанийити

Ким әйиплик?

Кейинки вақитларда чоңлиримиз яшларниң мүҗәз-хулқидики меһриванлиқ, кичикпейиллиқ һәм ғәмхорлуқ кәби хисләтләрдин мәһрум екәнлигини ейтип, рәнҗишини билдүрмәктә. Бирақ мән бу қетим яшларни һимайә қилмақчимән. Чүнки, бәш бармақ бирдәк әмәс. Яшларни «яман, яман», дәвәргән билән, бизгә һечким яхшисини бәрмәйду.

Жигит болсаң, шох бол…

Кейинки вақитларда «Қайтип кәлгән қиз яман», «Қиз вақтида һәммиси яхши, яман аял нәдин чиқти?» дегәнгә охшаш мақал-тәмсилләрни кәлтүрүп, қизлар тәрбийисини пат-патла тәнқит астиға алидиған болдуқ. Тоғра. Бирақ һәммә әйипни қизларғила артип қойғинимизму дурус әмәс. Шуңлашқа мән бүгүн қизлар һәққидә әмәс, бәлки бүгүнки яш жигит,

«Сән – сән. Мән – мән»

Саһабилардин йәткән һәдисиләргә асаслансақ, хасийәтлик Қуръан Кәрим иҗавәт болған Рамзан ейида барлиқ җин-шәйтанларниң аяқ-қоллири кишәнлинип, җәннәтниң барлиқ ишиклири ечилидекән. Дозақниң бирму ишиги қалмай йепилип, амал дәптиримизгә пәқәт яхши ишлиримиз йезилидекән.