Aldiriğanda…

0
471 ret oqıldı

Qadir Ayqizni tunҗa qetim šyigä täklip qilğan. U aq halatini yeşip, ändila çiqmaqçi boluvedi, bir ayal halini eytip kirip käldi.
— Ov-väş, qandaq tügimäydiğan häq bu, — dedi Ayqiz huş yaqmiğan älpazda. — Tez bolsila, aldiraymän.Ayqiz җan aççiğida ukolni qattiq selivätti, ätimalim, bemar vaqirapla kätti.
— Vay җan, qizim, astiraq, bäk ağrip kätti!
— Nemä şunçä «qizim» däverisiz? Qizlirini tepip «qizim» desilä, — qopalliq bilän җavap bärdi Ayqiz. — Nemä qarap turdila, çapsaniraq çiqmamdila.
Һämşirä qiz ayalni iştirip degidäk kabinettin çiqirivetip, talağa uçqandäk çiqti. Därhal taksi tohtattidä, jigitniŋ šyigä qarap yol tutti.
Qadir uni illiq qarşi aldi.
— Qeni, sšyümlügüm, apam kälgiçä dästihandiki nazu-nemätlärdin eğiz tegip turuŋ.
Ular bir çinä çay içip, qizğin paraŋğa çüşüp kätkändä, sirtqi işik eçildi. Qadir jügräp çiqip, uni qarşi aldi vä içkirigä elip kirdi.
— Tonuşup qoyuŋ, bu meniŋ apam bolidu.
Ayqiz bu ayalni kšrgändä, kšzlirini җamdäk açqiniçä, qetipla turup qaldi.
Çünki uniŋ aldida baya šzi ukol salğan bemar turatti…
Qadir NİYaZ.

Bälüşüş

Javap qalduruŋ