Yahşi adämlär yeniŋda bolsa

0
350 ret oqıldı

Bäzidä ağinilär bilän şəhərgə berip qalsaq, Tilivaldi aka bilən Həyrinsəm hədilärniŋ šyigə beriş aditimiz bar. Yeqinda Həyrinsəm hədini tuğulğan küni bilän täbrikläş niyitidä ularniŋ šyigä telefon qilsam, nogäyni Tilivaldi aka aldi.
– Tuğulğan kün egisigə bügün dəm eliş bərgən ohşimamsən, uhlavetiptidə? – dəp soal arilaş həzillişip salamlaştim.
– Vay hədəŋçu, nəvrə beqiştin qeçip, dohturhaniğa yetivaldi, – dedi gäpkä boş kälmäydiğan Tilivaldi aka.
U ailə bilən bizniŋ yeqinliğimiz kiçigimizdin başlanğan. Kənҗə oğli Damir ottuz oğulniŋ güli edi. Əpsus, u buniŋdin on jil ilgiri, yäni bari-yoqi 20 yeşida bevaqit baqiliq bolup kätti. Pərzəntniŋ kšyük otiniŋ nəqədər eğir ekənligini eytmisaqmu, barçiğa ayanğu.
Oğli Damirni qandaq yahşi kšrsä, biznimu şundaqla yeqin kšridiğan ular biz bilän bolğan muamilisi tolimu bšläkçä. Almutida oqup, işləp jürgən jilliri tar bšlmilik pətiridə kəŋ kšŋli bilən qarşi elip, qondurup qalatti. Juttiki ata-animizni seğinğan bizgə ular bağrini yaqatti. Ətkənçeyi bilən mehrigə toyup, ətisi yolumizğa hoşalliq ilkidə ketəttuq. Biraz vaqit kšrünməy qalsaq, telefonda: «Öyümiz Abay koçisi, 26» dəp häzil arilaş hävär beridiğan.
Yaşliqniŋ eti yaşliqtä, şəhərdə şohluğimizmu kšrünüp qalatti. Bir qetim Həyrinsəm hədəm u şohluğimizni jutqa barğanda, ata-anilirimizğa eytip beridiğanliğini agahlandurğan edi. «Ata-animiz qaçan kelip ədivimizni beridekin?» dəp heliğiçä qorqup jürduq. Һätta bəzilirimiz biraz zaman jutqimu barmas bolduq. Keyin uqsaq, Həyrinsəm hədəm bizni popuza qilğan ekän, halas. Şuniŋdin keyin bizmu bayiqi şohluqlarni qaytilimiduq. Keyinirək moşu vaqiəni ular bilən nəççə qetim əskə elip, rasa külüşkən eduq.
– Bu soytaqlarniŋ ədivini taza bir berivedim, – dəp mahtinidu hədimiz bizni kšrsä.
Ağinilirimizniŋ hoşalliqlirida baş qoşqanda, dayim Tilivaldi aka ailisi bilən yetip kelidu. Əlvəttə, buniŋ təşəbbuskari Həyrinsəm hədəmniŋ šzi. Pərzəntlirimizniŋ tuğulğan künlirinimu untumay, hər jili «bala risqisi» dəp barini əkelip beridu.
– Damirniŋ baliliri bolğan bolsa, bəribir soğa elip berəttim. Silərmu meniŋ balilirim. Silərniŋ baliliriŋlar meniŋ nəvrilirim, – dəydiğan Həyrinsəm hədəmniŋ qutluq niyət-səmimiyətligigə hərkimniŋ zoqi kelidu.
Yeqinda Tilivaldi akiğa yänä telefon qildim:
– Oquş jili başlandi, nəvrilər məktəpkə kətti. Həyrinsəm hədəm, dohturhanidin bemalal šyigə kelivərsun, – dəp yənə həzilləştim.
– Һədəŋnila izdəysən, mən kim şu çağda? – dedi yänä boş kälmäy.
Mana biz, ağinilər, Tohtahunovlar ailisi bilən əşundaq quvnaq arilişimiz. Damirniŋ qerindaşliri – Roman, Şahnisa, Bəhtinur, Şahminamu bizni kšrsə şatlinip qalidu. Bizmu ularni šz qerindişimizdək kšrimiz.
…Һayat – sinaq. Һəmmə nərsə təl-tšküz bolup kətsə, hayatniŋ mənisimu qalmamdekin?! Şuŋlaşqa başqa kəlgən səvdağa kšnüp, hər künümizni kürəş bilən štküzüşkə tirişimiz. Maqalə qəhrimanlirimu – šmür atliq yolniŋ adəttiki qəhrimanliri. Pəqət ularğa bärdaşliq tiləymiz. Çünki alda yolniŋ heli davami bar əməsmu!?

Abdulҗan AZNİBAQİEV.

Bälüşüş

Javap qalduruŋ