«Meni yanfonğa aylanduruvätkinä!»

0
88 ret oqıldı

– Äy, Yaratqan egäm, nemişkä meni yanfon qilip yaratmiğansän! Şundaq bolğinida ata-anam maŋa җiddiy kšŋül bšlüp, nurğuniraq vaqtini aҗritatti. Anam pat-pat illiq mehrini tšküp, displeyimni siypap qoyar edi. Klaviaturamdiki härip-räqämlirimni här küni zor iştiyaq bilän besip, maŋa arambähş dämlärni hädiyä qilatti. Keçä-kündüz vatsapimdin çiqalmay, uçur yeziş bilän bänt bolatti. Tirikçilik, adämgärçilik, qerindaşliq, hoşnidarçiliq häqqidä tamamän untup, bar vuҗudi bilän maŋila kirişip ketär edi.
Bu gäplärni zerikkinimdin eytivatqinim yoq. Moşuniŋ hämmisi – aççiq häqiqät. Çünki җämiyitimizdä yanfon päyda bolğandin beri adämlär bir-biri bilän sämimiy, «tirik» munasivät qiliştin qaldi. Ata-anilirimiz bizni tamamän untidi. Maŋliyimizdin sšyüp, ärkilitip, illiq muamilä qilişqa, içki duniyarimizğa näzär selip, pikir-täkliplirimizni inavätkä elip, hayatiy problemilirimğa kšŋül bšlüşkä «vaqti yar bärmäydu». Bizniŋ qäyärdä، nemä qilip jürginimiz, qandaq yollarğa kirip ketip barğinimiz bilän kari yoq. Mabada hatalişip, birär kelişmäslikkä uçrap qalsaq, puşaymanni alidiğan qaçini tapalmaydiğanliği häqqidä oylapmu qoymaydu.
Äy, qudritiŋ uluq Alla, çidiğuçiligim qalmidi. Seniŋdin štünüp qalay, meni hazirla yanfonğa aylanduruvätkinä!

Bälüşüş

Javap qalduruŋ