Apa, tamakamni kšrmidiŋmu?

0
740 ret oqıldı

İlgiri koçida, bolupmu şähär koçilirida qizlarniŋ tamaka çekivatqinini kšrüp, häyran bolsaq, hazir uniŋğimu kšzümiz üginip qaldi. Amma monu bir vaqiäniŋ şahidi bolğinimda, näpäsim boğulup, jürigim moҗuldi.

Şähsiy işim bilän bir kişiniŋ šyigä barğan edim. Öy egisi tehi kälmigänliktin, bir az kütüşkä toğra käldi. Һoylidiki iditliq yasalğan büglükkä kelip oltardim. Çoŋqur oyğa çüşüp ketiptimän, bir çağda «Apa, tamakamni kšrmidiŋizmu?» degän avazni aŋliğandäk qildim. Därhal avaz çiqqan täräpkä burulup qarişimğa, šydin qäddi-qamiti kelişkän, bir sumbatliq qiz çiqip käldi. Qoliğa bodulka tutqan anisi «Kšrmidim, bilmidim», degän gepi bilänla çäkländi. Bayiqi qiz bolsa, meniŋ bilän «Zdrasti» däp kšrüştidä, büglük üstini çeçişqa başlidi. Andin büglüktin säkräp çüşüp, huddi bir nemidin quruq qalğandäk, eğiziğa tamakisini saldidä, tutaşturup, şoraşqa başlidi. Nerida anisi, yenida män — mehman. Özämgä-šzäm «Tovva!» dedimdä, dilim šrtinip, iç-içimdin tit-tit boldum vä šy egisini kütmäyla, sirtqa çiqip kättim.

«Yaman närsä tez juqidu», däp qoyimiz. Mundaq juqumluq kesälgä šzgilärni demigändä, šzimizniŋ qara kšzliri — keläçäk anilarniŋ tez giriptar boluvatqanliği äläm qilidu.

Abdulҗan AZNİBAQİEV.

Bälüşüş

Javap qalduruŋ