Tapşurulmiğan soğa

0
92 ret oqıldı

İsmayil TURSUN

(Һekayä)

Uniŋ šyiniŋ aldida bir dšŋ bolup, qarşi täripidä çäksiz kätkän tšpilik kšzgä sus taşlinip turidu. Tšpilik bilän bu dšŋni bir sazliq ayrip turidu. Baratkam här küni degidäk, muhim bir yärni küzät qilivatqandäk, bu dšŋdä bolidu. Şuŋlaşqimu kişilär bu dšŋni “Baratniŋ dšŋi” däp atişivalğan edi.
Bir küni män çoŋ yoldin (Baratkamniŋ šyiniŋ arqisidiki) velosiped bilän štüp ketip barattim. Tosattin:
– Һoy! Bäkla aldiraşqu? – däp qaldi birsi. Qarisam, Baratkam heliqi “šziniŋ” dšŋidä oltiriptu.
– Һä, televizorda bir yahşi programma bärmäkçidi, – dedim velosipedtin çüşmäyla.
– Uniŋdin kšrä “ağmihan” qoğlap deginä… – dedi u çaqçaq qilip.
– Nädikini däysiz Baratka?
– Käl, birdäm-yerimdäm paraŋlişimiz.
Män uniŋ bilän yeqin edim. Çünki u meni yahşi kšrätti. Paraŋliri jiğilip, puğani šrläp qalsa, meni moşundaq çaqirivalatti. “Oquğan adäm başqiçä bir duniya uka, haliŋğa yetidu. Şuŋlaşqa bolsa keräk, seni yaqturimän» dätti u dayim paraŋ başlaştin ilgiri.
Män saatimğa qaridim. Kšrsitişniŋ başlinişiğa yänä helä vaqit bar ekän. “Adäm eytqanğa tazim ät” degän gäp barğu, uyulup yeniğa kelip oltardim.
– Nemä, birsini saqlavatqandäk, yalğuz oltirip kättiŋ? – dedim çaqçaq arilaş uniŋ ağzini koçilap. Biraq uniŋ yadiğa bir iş kelip qalğandäk, maŋa burulup qarididä, uluq-kiçik tindi. “Abla, uniŋ yarisiğa tuz säptimmu nemä?” däp hüdüksinip qaldim. Baratkam bir haza turuvalğandin keyin, huddi tulumdin tohmaq çiqqandäk gäp qildi:
– Uka, sän birär qiz bilän muhäbbätlişip baqqanmu?
– Һä…, ändi — män säl dilğul bolup qaldim. Sävävi, Baratkam bilän kšp qetim sšhbätläşkän bolsammu, «muhäbbät» toğrisida sšzlişip pärdini qayrimiğanduq.
– Nemigä duduqlaysän? Muhäbbätläşmigän bolsaŋ, ändi bolisän. Gäp qiz balini yahşi tallaşta. Talliğan qiziŋ yahşi bolsa, gülüŋgä gül kelidu. Lekin aziraq kätküzüp qoysaŋ, turmuşniŋ soraqçiliğini yätkiçä tartisän. Mundaq desäm, häyran qelivatisänğu? «Җan bar yärdä, qaza bar». Allikünlärniŋ biridä “pokkidä” bir nemä bolup qalsaq, «Baratkam rämätlik moşundaq degän» däpla yad etip qoysaŋ kupayä…
Uniŋ kšŋli buzulup, avazi jiğlamsiriğandäk çiqip kätti. Uniŋ çirayiğa qarap, içim ağrip qaldi. Çünki «Yalğuz adäm šlüp-tartip qalsa, “vay, qerindişim” däp jiğlap qoyidiğan birär insan çiqarmu?», degändäk oylar kallamğa kirivalğan edi. Umu meniŋ oyumni bilip qalğandäk, ünini tüzäp, sšz başlidi:
– Sän meniŋ šyümgä kirip baqmiğan, işänsäŋ bäş jilniŋ aldida selip qoyğan orun-kšrpini taq moşu küngiçä jiğmidim. Nemançä dämsän? Qolum işqa barmaydu. Şuŋa, nemä bolsaŋ bolarsän dedim. Turmuş degän guyni qandaq başqursaŋ, şundaq štüveridiğan gäp ekän.
Män bilidiğan Baratkam qiriq säkkiz yaşlardiki ottura boyluq, kamsšzlük adäm bolsimu, uniŋ eğizidin munçilik sšzlärniŋ çiqişini päqätla oylimiğan edim. Şuŋa uniŋ nursiz kšzlirigä, yaŋaq postidäk qorulup, oyman-çoŋqur bolup kätkän çirayiğa, saqal çiqmasqa qäsäm qilivätkändäk, paqirap turidiğan iŋäklirigä qadalğinimçä, bügün uniŋ azdu-tola içip, qizip qalğanliğini his qilip qaldim. Uniŋsizmu çişliri toluq bolmiğan ağzidin haraqniŋ hidi kelip turatti.
– Ävu upuqqa qara, uka, ğuva kšrünüvatqan bir mähällini kšrdüŋmu? Män üçün härbir adimidin tartip, härbir giyaliriğiçä qädirlik bolğan äşu mähällidä maŋa pak qälbini, pak muhäbbitini bärgän bir qiz bar. Nemä, ismini soravatamsän? Dürnäm. Dürnäm ikkimiz bir sinipta oquğan eduq. Toqquzinçi sinipta oquvatqan çeğimda apam şamal täkkän banä bilän oŋşalmay tügäp kätti. Män tikändäk yalğuz qaldim. Şuniŋ bilän juquri sinipni oquş mümkinçiligi bolmidi. Nemä säväptin ekänligini bilmidim, umu mäktäptin çiqivaldi. Biz oqup jürgän çağlirimizdila bir-birimizni yahşi kšrättuq. Meni birsi peqiritip qoyğandäk, gaŋgirap jürgän äşu künlärdä, u maŋa yänila kšŋül bärdi. Ularniŋ šyi bizniŋ šydin ançä jiraq ämäs edi. «Muhäbbät — muqäddäs, uluq roh» degini rast ohşaydu. U šz qoli bilän ätkän läŋmän, çšşürilärni ata-anisidin yoşurunçä šyümgä äkirip meni yoqlap turatti. Şuŋa, apamniŋ şähärdiki siŋlisiniŋ birqançä qetim «şähärgä äkirip ketäy» deginigä unimidim. Çünki kindik qenim tškülgän mähällämdin, Dürnämdin bir künmu ayrilğum yoq edi. Mähällä çoŋliri maŋa mähälliniŋ pada-kalilirini jiğip bärdi.
Kün ğärip asminini qizartişqa başliğanda biz kona җayda uçrişattuq. U mähällimizniŋ ayiğidiki bulaq beşidiki çimänlik edi. U bir top qizlarniŋ, ayni ariğa elip turğan yultuzlardäk, çšrädäp meŋişi bilän mähällä täräptin çeläklirini kštirişip, yenik qädäm taşlap kelätti. Bolupmu teqimiğa çüşüp turidiğan ikki tal šrüm çeçi, qizil helilä yağliğini çekiläp teŋivelişi uni tehimu gšzäl kšrsitätti. Qizlar çeläklirini kštirişip, uni qaldurup ketätti. Biz bulaq beşida oltirip kälgüsi bähtimizni oylattuq. Gšzäl armanlar toğrisida uzaqtin-uzaq paraŋlişattuq. Bir küni “Maŋa tegämsän?” däp soriğinimda, u pokändäk qizirip kätti. Män uniŋ qolidin tartip bağrimğa basqan edim. Bilämsän, şu däqiqidä män šzämni äҗayip birhil tuyğuniŋ älläylişidä bolğandäk his qildim. Şu künlärdä çüşnimu intayin kšp kšridiğan bolup kättim. Bir qetim kšrgän çüşüm helimu yadimda qaptu. Çüşümdä män qaysi-bir harabiliqqa berip qaptimän. U yärdä nurğun adämlär toplişip bir närsä izdävetiptu. Uqsam, u yärdä altun bardäkmiş. Mänmu adämlärniŋ topiğa qoşuldum. Bir hazadin keyin bir çolaq tamniŋ tüvidin ätrapqa nur çeçip turidiğan çirayliq bir seriq närsini tepivaldim. Qarisam, üzük ekän. Üzükni yenimdiki bir bovayğa kšrsättim. Bovay üzükkä bir haza qariğandin keyin, “balam, üzük degän — qiz, saŋa pat-arida bir qiz hämra bolğidäk” dedi. Şu küni kšrgän çüşümdin tolimu hoşal bolup kättim. Üzük degän qiz. U qiz – Dürnäm. Biraq çüşniŋ tätürsigä maŋidiğanliğini män nädin biläy. Şu künlirimni oylisam, birhil şerin hiyaldin läzzätlinimän. Äşu mähällidiki muhäbbätlik dävrim ekän.
Baratkam säl turup qaldi. Män u kšrsätkän boşluqqa qaridim. Yär bilän asman tutaşqan yärdä, kümüç lentidäk sus tuman içidä, Baratkam eytqan heliqi mähällä kšründi.
– Bir küni däl moşu çağda, – davamlaşturdi Baratkam. – Şärtimiz boyiçä kona җayğa bardim. U çeläklirini kštirip çiqti. Biz yandişip meŋip, bulaq süyiniŋ eriq hasil qilidiğan yerigä kelip oltarduq. Aldimizdiki sumu bizgä dähil qilmay degändäk, tivişsiz aqatti. Bulaq süyigä çüşkän ikkimizniŋ äksi su tegidin šrläp çiqivatqan kšzlärniŋ dolqun yasişidin davalğup turatti. Bügün u başqiçä җimiğur edi. Gepimgä yarişa җavap qayturupla, җimip qalatti. Uniŋ ilgärki җaraŋliq külkisi, şoh çaqçaqliri alliqayaqlarğa uçup kätkändäk bilindi maŋa. Uniŋ bu haliti meni barğunçä bearam qilişqa başlidi.
– Nemä bolduŋ bügün, başqiçä kšrünisänğu? — soridim ahiri taqätsizlinip. U yärgä qariğiniçä kšzigä yaş aldi.
– Eytqina nemä boldi?
– …
– Adämni änsirätmäy desäŋçu, zadi nemä boldi?!
– Ya… qupni… Tonuysizğu? – u tolimu päs avazda duduqlap jürüp şundaq dedi.
– Juqarqi mähällidikimu? Tonuymän. Nemä däydu?
— Käynimgä kirivelip…
– Munasivitimizni demidiŋmu? – dedim.
— Desämmu…
Beşimdin bir çeläk soğ su quyuvätkändäk ändikip kättim. Çünki män Yaqup bilän yeqin štmisämmu, sirttin tonattim. U uçiğa çiqqan şalaq, muthäm nemä bolidiğan. Uniŋda pütün qizlarniŋ arhivi bardäk, qaysi qizni sorisaŋ, şuniŋ ismidin tartip oltirişliq orniğiçä toluq däp berätti. Şuŋa uni täŋtuşlar “Yaqup kana” däp atişatti. U birär çirayliq qizni kšrdimu boldi, kanidäk çaplaşqini çaplaşqan. Män şularni oylap, uniŋ bilän kšrüşüş oyiğa käldim:
– Ämsä, uniŋ bilän šzäm kšrüşäy.
– Yaq-yaq u äski… Soquşup qalisiz.
— Şu çağda kšrärmiz.
Aridin helä künlär štüp, bir küni şähärgä velosiped bilän kirdim. Qaytişimda bir җüp helilä yağliq setivaldim. Buni Dürnämgä soğa qilimän. Bu soğa muhäbbitimizniŋ şahidi, yadikari bolidu. Biz kona җayda uçraşqanda, män yağliqniŋ birsini šz qolum bilän uniŋ boyniğa artip qoyimän. U bolsa, җenästidäk qizirip turup, “avarä bopsiz” däydu. Män şundaq şerin hiyallarda kelivatsam, tosattin: “Qandaq adaş, hoy!” däp qaldi birsi. Qarisam, juqarqi mähällidiki Һaşir däydiğan bir bala aldimda turuptu. Biz amanliq soraşqandin keyin biraz yärgiçä billä maŋduq. Gäpara Dürnämniŋ pariŋi çiqip qaldi. U Dürnäm ikkimizniŋ munasivitini bilmisä keräk, yeqinda yüz bärgän, yäni hämmä adäm eğizidin çüşärmäy sšz-çšçäk qilip jürgän, amma män hävärsiz qalğan Yaqup kaniniŋ šstäŋ boyida Dürnämniŋ yalpuz terivatqan päytidin paydilinip, uni ayaq asti qilğanliğini, beçarä Dürnäm bu işni äl-җamaätniŋ uqup qelişidin ändişä qilip, heçkimgä eytmay jürgänligi toğriliq bir qorqunuçluq vaqiäni sšzläp bärdi.
Män bääyni mäs adämdäk däldüŋläşkinimçä, velosipedimni yetiläp, mähälligä aranla kirivaldim. Һämmä adäm maŋa qarap külüvatqandäk tuyulatti. Şu künlärdä bir-ikki ağinämmu bu gäplärni üzümgä besip, koçidin aŋliğanliğini eytti. Bu işlarni Dürnämniŋ šzidin sorap beqiş qarariğa käldim. Biraq u toğrisini eytarmu? Şuniŋdin keyin birär ayğiçä uni izdimidim. Sähärdila šydin çiqip ketip mähsätsizla başqa mähällilärni aylinip jürdüm.
Keyin uniŋ bilän kšrüşüp aq-qarini ayrimaqçi boldum (Dürnäm birqançä qetim çaqirğan bolsimu barmiğan edim). Velosipedni minip dohmuşqa kelişimgä Yaqup bilän tšrt bala turuptu. Bularni kšrüp, qenim šrlidi. Ğäzäptin yerilğandäk boldum. Qapiğimni türüp štüp kättim. Dürnämlärniŋ därvazisiğa 50 metrçä qalğanda, u junda җavurini kštirip šydin çiqip qaldi. Män velosiped qoŋğuriğini җiriŋlattim. Dürnäm maŋa burulup qarididä, jundini şaqqidä tšküvetip, iştik šygä kirip kätti. Junda, huddi meniŋ üzümgä tškülgändäk, bayiqi balilar maŋa qarap külüşüvatqandäk tuyulup kätti. Bu nemä iş, heliqi gäplär rast ohşimamdu? Toğra, şamal çiqmisa däräq liŋşimaydudä.
Bu künlärdä kšŋlüm ğäşliktä štmäktä edi. Täläysiz bolup tuğulğinimğa puşayman qilidiğan bolup qaldim. Buni az degändäk, ändi “Dürnämniŋ toyi bolğidäk” degän miş-miş paraŋ pütün mähällini tumandäk qaplap kätti. Äslidä u šz äyivini mändin yoşurup käptekändä… Meniŋ gumanim tehimu küçäydi.
Ahiri män üçün qiyamät bolğan künlär başlandi. Oçuğini eytsam, u tšvänki mähällidiki šzidin 15 yaş çoŋ birsigä yatliq boldi. Toy küni Dürnäm bir qizni yenimğa ävätiptu. Kälgän qiz qolumğa bir parçä hätni tutquzup: “Siz Dürnämgä yüz kelälmäysiz”, däp qoyup ketip qaldi. “Monu җin täkkän nemä däydu ändi? U maŋa yüz kelälmämdu, yaki mänmu?” däp šzämgä piçirlidim. Amma qollirim jüräk şäklidä qaplanğan hätni alliburun eçip bolğan edi. Hätni täkrar-täkrar oqup çiqtim. Män šzämniŋ ästä tutuş qabiliyitigä häyran. U hät, huddi hazir oquğandäk, esimda. Hät mundaq yezilğan edi: “Barat, män sizni dostlirim arqiliq kšp qetim çaqirdim. Kona җayda nurğun qetim saqlidim. Lekin siz kälmidiŋiz. Därvaziŋizni quluplap qoyup, mähällidin ğayip boldiŋiz. Bälki siz heliqi tarqilip jürgän gäplärni aŋlap, maŋa bolğan işänçiŋizni yoqattiŋiz. Muhäbbät säpiriŋiz aldida tävräp qaldiŋiz. Sürüştürmäyla şu ğevätlärgä işändiŋiz. Siz oyliğandäk adämlärniŋ hämmisiniŋla aq bolmaydiğanliğini yadiŋizğa kältürmidiŋiz. Siz meni azaplanmidi dämsiz? Yaş tškmidi dämsiz? Bälki siz qizlar duniyasiniŋ zil häm nazukluğini bilmisiŋiz keräk. Toğra, ahiri siz män bilän kšrüşkili käldiŋiz. Lekin käyniŋizdä marap çişläydiğan iştniŋ turğinini, bälki, kšrdiŋiz. U iplas şu yärdä dayim marapla turidu. Män äşu qara niyätni kšrüp, jundini zärdäm bilän tšküvätkänligimni šziŋizgä elip kättiŋizğu däymän. Keyin män sizni izdäp arqiŋizdin çiqtim. Amma siz alliqaçan ğayip bolğan ediŋiz… Aqivät meniŋ muhäbbitimni orunsiz qurvan qildiŋiz. Sizniŋ maŋa nisbätän bolğan munasivitiŋiz, ata-anamniŋ zorlişi, heliqi qorqunuçluq sšzlär šzäm yahşi kšrmäydiğan birsigä yatliq boluşqa qistidi. Män başqa amal qilalmidim. Meni käçürüŋ”.
Hätni oqup bolup, kallam işläştin tohtiğandäk, qup-quruq bolup qaldi. Hätni šz petiçä qatlap, yançuğumğa saldim. Nemä üçünki, putlirim meni mähälliniŋ tšvinigä – qiz oltiriş boluvatqan täräpkä elip maŋdi. On näççä qädäm meŋişimğa käynimdin velosipedniŋ qoŋğuriği җiriŋlap tohtatti. Qarisam, heliqi Һaşir ekän.
– Öyüŋgä kirip paraŋlişayli, – dedi u räŋgi šçkän halda.
Biz šygä qaytip kirduq.
– Һeliqi gäplärni saŋa demisäm boptekän, adaş. Seniŋ Dürnäm bilän bolğan munasivitiŋni päqätla bilmäptimän, – dedi u.
– Һeç gäp yoq, – dedim mänmu.
— Һeliqi kana şähärdin çiqtimu? Soraştursam, şähärgä kirip ketiptiğu.
– Һämmisi şu äskiniŋ kasapiti, – Һaşir tamdäk tatirip kätkän edi.
– Һazir şuniŋ yenidin kelişim. U Dürnämniŋ toyi boluvatqanliğini aŋlap, šzini qoyarğa yär tapalmay qaldi. Barliq šsäk gäplärni äşu tapqan ekän. U “moşundaq qilsam, Baratniŋ quliği bu gäplärni aŋlisa, çoqum Dürnämdin vaz keçidu” däp oylaptu.
Bu gäpni aŋlap, alämni qara tütün qaplap kätkändäk, kšzümgä gšr qaraŋğusi tiqildi. Mağdirsizlinip, lassidä oltirip qaldim. Puşayman vä azap içidä qildäk tolğandim. “Guman imanni qaçuridu” degändäk, ğevät sšzlärgä işinip, pak bir qizğa vapasizlik qilğanliğimni his qildim. Һaşirniŋ šydin qaçan çiqip kätkinini säzmäy qaptimän. Davur tuŋganniŋ yeŋi açqan budkisiğa berip, çilaşqandäk içiptimän. Bu meniŋ tunҗa qetim haraq içişim edi. Budkidin çiqip, udul qiz oltiriş bolğan šy täräpkä meŋiptimän. Berişimğila irgilu harvuda qizni kšçirip meŋiptu. Män däldiŋlişip berip, atniŋ tizginigä esildim. At mändin ürküp, aldi-käynigä çapqili turdi. “Dür… näm! Saŋa pariŋim… bar!” däp vaqiridim. Һarvudiki ayallar mändin qorqtimu yaki atniŋ elip qeçişidin qorqtimu, äytävir, qiya-җiya bolup kätti. Ayallar otturisiğa elivalğan Dürnämniŋ jiğisi tehimu ävҗigä çiqqili turdi. U, huddi män üçün jiğlavatqandäk, jüräk-bağrimni ezivätti. Uniŋğa täŋkäş bolup bar avazim bilän mänmu jiğlap ketiptimän. Keyin birqançä adäm meni sšräp, šygä apirip yatquzup qoyuptu.
Şu iş štüp, haraqni boluşiğa içtim. Nesihät degänlär quliğimğa kirär ämäs. İçsämla kšz aldimğa kona äslimilär kelip, ilpätlirimgä jiğlap beridiğan qiliq çiqirivaldim. Bäzi çağlarda kšz aldimğa Yaqup kana kelidudä, kallamda “šç eliş” degän sürlük bir tuyğu päyda bolup qalatti. Toğra, šç eliş keräk. Menimu ata-anam oğul bala däp tapqandin keyin oğul balidäk iş qilişim keräktä. Һeç bolmiğanda, šzämniŋ bir tirik җan ekänligimni bolsimu uniŋğa bildürüp qoyuşim keräktä.
Bir küni käç yänä içip oltirip “šç eliş” degän bir sada qulaq tüvidä äksi sada qozğap, bir tuyğu meni budkidin elip çiqip, juqarqi mähälligä äkelip qoydi. Tün siyaqtäk qaraŋğu bolup, ikki qädäm neridiki närsini ilğa qilğili bolmatti. Bähtimgä yarişa, tšrt koça ağziğa berişimğila Yaqup kana ğiŋşip, nahşa eytqiniçä, šydin çiqip käldi. Män çaqqanliq bilän yoğan bir tüp sšgätniŋ arqisiğa mšküvaldim. U top-toğra män bar sšgätniŋ yeniğa kelip zoŋziyip oltirip mahorka oraşqa başlidi. Män alliqaçan täyyarlap qoyğan kaltäk bilän uniŋ beşiğa keliştürüp birni saldim. Aldimdiki bu mähluq “vay, җan” däp vaqirididä, “güpla” qilip jiqildi…
… Nemisini eytay, şuniŋdin keyin ikki jil türmidä yattim. “Nemişkä heliqi guy maŋa ohşaş yetip, aççiq-çüçükni tetimaydu”, desämla puçilinip ketimän. Päqät keyinla uniŋ ählaq vä vijdan sotida sotlinip, azap çäkkänligini bildim. Çünki män türmidin çiqqandin keyin kšzidin yaş orniğa qan tšküp turup, meniŋdin äpu soridi. Aldimda tizlandi. Һelimu yahşi, heliqi ahşimi uni šltürüp qoymaptimän. Bolmisa meni yänä qandaq qismätlär kütättekin?
Mana, Dürnämmu bir baliniŋ anisi boptu. Һär halda uniŋ hatirҗäm ailisi, omaq pärzändi, qeri bolsimu eri bar. Meniŋçu? U mähällidä arilişidiğan kimim bar? Ahiri bu mähällidin jiraqlarğa ketiş, mäŋgü toy qilmasliq qarariğa käldim. Şuniŋ bilän ata-anamdin qalğan šy-bisatimni elişiğa sattim. Ularniŋ çiriğini šçirip, dolamğa çapinimni artip, mähällidin çiqip kättim. Bir mäzgil sirtlarda musapir bolup jürdüm. Musapirçiliqniŋ därdinimu helä tarttim. Һayatqa, turmuşqa bolğan ümüt – aydiŋda uçup jürgän qoŋğuzlarniŋ qanitida tarilğan uçqunçilik bir ümüt meni moşu küngä sšräp käldi. Meniŋ topam, risqim moşu mähällidin pütkän ohşaydu. Kšrüvatisän, moşu ikki eğizliq šyni selip panalandim. Һesaplap baqsam, šz mähällämdin çiqip kätkinimgä biyil top-toğra 14 jil boptu. Moşu dšŋdä oltarsam, jiraq upuqtiki äşu mähällini kšrgändäk bolimän. Dürnäm çeläklirini kštirip suğa çiqidu. Bu qetim uniŋğa qizlar hämra bolmay, baliliri billä çiqidu. Jillar maŋa bärgän soğilirini uniŋğimu ayimay rähimsizlik bilän taŋdi. Şu tapta uniŋ çekä çaçliri aqirip, yüzlirigä qoruq çüşti. Şundaq bolsimu šyniŋ gšzäl, yänä u çeligini suğa tolturup qoyup ätrapqa birsini izdigändäk qaravatidu. U sehirliq kšzliri bilän kimni izdävatidekin…
Künlär sudäk štüp, Baratkam bilän bolğan sšhbätkimu bir jil bolup qaldi. U yänila dšŋdä oltirip hiyal sürmäktä. Amma uniŋ teni aҗizlap, räŋgi osallişip qaldi. Keyin uqsaq, jüräk kesili uni yopurmaqtäk dirildäp turidiğan qilip qoyğan ekän.
Bir küni ätigändila “Barat tügäp qaptu” degän şum hävär tarqaldi. U äŋ eğir därdini jutup, heliqi dšŋgä üzini Dürnämlärniŋ mähällisigä qaritip bu duniya bilän vidalaşqan edi. Biz, birqançä jutdaşlar, märhumniŋ ahirätlik işliri üçün šyigä barduq. Kimdu-birsi dalan šyniŋ buluŋiğa qoyulğan kiçik bir sanduqtin bir җüp ätir, bir җüp qizil helilä yağliq kštirip çiqti. Buni kšrüp häyran qaldim. Çünki bu egisigä tapşurulmiğan heliqi mubaräk soğa edi.

Bälüşüş

Javap qalduruŋ