• Яшлар вә вақит
  • 05 Сәуір, 2018

Диққәткә мунасип мисралар

Һәрқандақ йеңи әсәрни қәләм тутуп оқуш адитим бар. Хатани тепиш үчүн әмәс. Өзәмгә яққан пикир-мулаһизә, тиң, қанатлиқ ойларға «ән» селип қоюш үчүн. Йеңи топламларниңму қәдир-қиммити шуниңда. Иҗаткар башқиларни әгәшмәй, бәзән чолта, саддә болсиму өз пикри, өз мәвқәсигә егә болса, оқурмән көңлиму су ичиду. Шүкри, әдәбиятимизға бир топ яшлар кәлди. Улар гоя өйүңгә жирақ-жирақлардин хуш хәвәрләрни елип кәлгән меһманлардәк, көңлүңни көтириши һәқ.Һә, бүгүн қәләм тәвритиватқан яшлиримизниң чоң әвлаттин пәрқи хелә бар. Улар туюқ ғайә, шиарларниң қули, қол чомиғи әмәс. Һәртәрәплимә билимлик, қәлими, тиниғи әркин. Һәрһалда яш шаир Абдулҗан Азнибақиевниң «Яшлиқ лирикилири» намлиқ йеңи топлими көңлүмдә йәнә бир үмүт чириғини яққандәк болди. Бу қәрәллик миллий нәширлиримиздин сирт, қазақтиллиқ нәширләрдиму әсәрлири йоруқ көрүватқан Абдулҗанниң иккинчи топлими. «Қәлбим баһари» шеирлар топлиминиң муһәррири сүпитидә униң билән яхши тонуш болғачқа, бу қетим яш шаирниң чоң иҗадий издиниш үстидә екәнлигини бирдин һис қилдим. Йәнә бир тәрәптин, у өзигә хас услубиға садиқлиғи билән оқурмәнни рам қиливелиши көңүлгә қонарлиқ. Йәни қуруқ пәнди-несиһәт, вәзиләрдин қачқан һалда, бир өзигә тән тәбиий кәчүрмә, һислар арқилиқ китапханға ой ташлайду. Һәтта, өзи билән тәң азаплинишқа, муңлинишқа вә шатлинишқиму мәҗбур қилиду. Яшлиқ, сөйгү, висал, һиҗран һәққидә сир чәкмигән шаир йоқ. Чүнки шеирийәтниң өзи моҗутлуқтики қариму-қаршилиқ, мәңгүлүк күрәш, шерин азап вә унтулмас дәқиқиләрниң мәһсули. Абдулҗанниң иҗадиму мошу туюқ чәмбәргә бәнт һалда яшаватқандәк көрүнгини билән һаман бир интилиш, һис-туйғулар исиянкарлиғи билән пәриқлинип туриду. Мәсилән, «Буйрисун», «Қорқимән», «Дәсләпки муһәббәт», «Көйнәк», «Жүрәкләргә йәрләвәттуқ» охшаш шеирлар мәзмун җәһәттин бир-биридин тамамән жирақ. Амма мәнтиқә вә ғайә турғусидин биртуташ. Йәни һаят атлиқ йоған дәрәқниң һәрбир яприғиниң шилдирини сезиш, һис қилиш демәктур. Ойлаймәнки, әгәр яш иҗаткар өзидики мошу сезимталлиққа садиқ болуп қалса, келәчәктә җәзмән оқурмән қәлбидин өз орнини тапиду. Умумән, әдәбият һәққидә гәп қилидекәнмиз, бир мудһиш тәшвишниң бари бар. Буни сөз җаһиллиқ дегиниму болиду. Җәмийәт маддий байлиққа қанчилик интилғансири мәнивий, роһий қәдрийәтләрниң қәдри йоқашқа башлиди. Бу болупму биз, уйғурлар, үчүн орни толмас паҗиә. Бүгүнки таңда елимиз Президентиниң «Мәнивий йеңилиниш» ғайисини алға сүрүшиму бекар әмәс. Әсли бу һәрқандақ қәлби ойғақ инсанниң һаятий кредоси, мәвқәси болуши керәк. Мәдәнийәт мәркәзлири, анатиллиқ мәктәпләр даирисидә болсиму яш иҗаткарларни һәртәрәплимә қоллап, уларниң иҗадий кәчлирини өткүзүш, әсәрлирини оқуғучилар арисида тәшвиқ қилиш чарилири көрүлгини хоп еди... Шундақ қилип, китап тәкчимиздә йәнә бир әсәр-қоңғурақ пәйда болди. Униң тәғдири қандақ болари милләтниң аң-сезимиғила бағлиқ. Һә, бүгүн қийинчилиқларға қаримай, кечиси илһам, күндүзи әсәрини чиқиришқа һамий издәп жүргән талантлиқ яшлиримизниң һәрқайсиси милләтниң иптихари болушқа мунасип. Әхмәтҗан ИСРАПИЛОВ. Алмута шәһири.

115 рет

көрсетілді

0

пікір
Алдыңғы мақала Билим – өчмәс чирақ, һүнәр – түгимәс байлиқ!
Келесі мақала Ярдәмгә... өшкиләр кәлди

Біздің Telegram каналына жазылыңыз

алдымен сізді қызықтыратын барлық жаңалықтарды біліңіз

ПІКІР ҚАЛДЫРУ

Сіздің электронды пошта жарияланбайды. Қатарды міндетті түрде толтырыңыз *