Тәрбийә мәктиви

Анисини көрүп…

Иш күни аяқлишип қалған еди. Кәсипдашлирим арисида йүз бәргән қизғин бәс-муназириниң ихтиярсиз шаһиди болуп қалдим. «Қиз тәрбийиси вә ана» мавзусида өзара қизғин бәс-муназирә башлинип кәтти. Аяллар әһли қизларни қоллап, һәммигә әрләрни  әйипкар қилип қойди.

Китапқила дүм чүшкән маарип һәқиқий маарип әмәс

Маарип – әсли маһийәттин ейтқанда, тәбиий адәмни иҗтимаий адәмгә айландуридиған җәриян. Шундақ екән, иҗтимаийлашмиған, әмәлийләшмигән, җәмийәткә йүзләнмигән маарипни маарип дегили болмайду.

Лаяқәтлик ана болғиңиз кәлсә…

Ана болуш тәбиәтниң һәрбир аялға әта қилған муқәддәс соғиси. Әгәр өзи рази болсила мутлақ көп қисим аял йәнә бир һаятлиқниң аниси болалайду. Лекин «ана» болуш бу дуниядики әң җапалиқ, әң мурәккәп, риқабәт күчигә әң бай «кәсиптур». Мән бир уйғур ана, мениң икки пәрзәндим бар, бири толуқ оттура мәктәпниң 3-жиллиғида, йәнә бири башланғуч мәктәптә оқуйду.

Атилар бүгүни вә әвлатлар кәлгүси

Атилар улуқ, атилар бүйүк! Атиларниң меһир-шәпқитигә дунияда һеч немә тоғра кәлмәйду. Атиларни мәзмут тағларға, аниларни шерин мевилик бағларға охшитишму, әйнә шу җапакәшләрниң тиз пүкмәс қәдди-қамитигә, чидам-ғәйрәтлик җасаритигә, пәрзәнтлирини тәрбийиләштики тамасиз әҗир-меһнитигә қаритилған болиду.

Деханниң пәрзәнт тәрбийиләш усули

Ғәрипкә маңған поезда мухбир бир дехандин сорапту: «Сиз иккила балиңизни нуқтилиқ алий мәктәпкә киргүзүпсиз, пәрзәнт тәрбийисидә бирәр яхши усулиңиз барму, қандақ?». Деханниң җавави ойлимиған йәрдин чиқипту: «Әмәлиятта башқа алаһидә усулумму йоқ. Мән пәқәт баламни үгитишкә йетәклидим».

Нәпсигә берилиш – адимийлик чоққисидин пәскә серилиш

napci

«Саһабилар бир қетимлиқ җиһадтин қайтип келип, Муһәммәт әләйһиссаламдин сорапту:

– Я, Расулилла, биз җиһадтин ғәлибә билән қайттуқ. Әнди немә қилимиз?

– Силәр кичик җиһадни ахирилаштурдиңлар, – дәпту Пәйғәмбиримиз, –  буниңдин кейин чоң җиһад — нәпсиңлар билән җиһад қилидиған болусиләр».  (Бир диний китаптин).

Ата-аниларға икки еғиз сөз

Адәм яш вақтида, һәргиз хизмәт вә турмуш һәләкчилигини банә қилип, балиниң оқуш вә тәрбийилинишигә сәл қарашқа болмайду. Қериғандики шану-шәвкәт үн-түнсиз йоқап кетиду, керигиңгә яримайдиған бала сениң ахирқи өмрүңни хирәләштүриду.

Ғәмгүзар аниниң муқәддәс он ялғини

Пүтүн бәдини күчтин қелип, еғир һалсизланған бир ана толғақ азавида дат-пәрияд чекивататти. «Туғулди, туғулди» дегән сөз билән униң барлиқ ағриқлири унтулуп, иңәләп жиғлаватқан пәрзәндигә қарап йениккинә күлүмсириди.

Дин вә милләт – һәммигә ортақ һөрмәт

Динниң инсанийәт үчүн әһмийити наһайити зор. Чүнки дин адәмләрниң адимийлик хислитини йоқатмаслиққа, иманлиқ болушқа, умумән, иҗтимаий  мунасивәтни яхшилашқа үндәйду.