Җudaliq

0
763 ret oqıldı

Gülbähräm HOŞAEVA/ Män dayim jutqa barğinimda, äŋ aldi bilän šzäm šskän koçamni, bağ vä suliri şaqirap aqidiğan šstäŋlirimni arilap çiqimän. Andin baliliq çeğimda ata-anam bilän yeqin arilaşqan, bir çinä çayni täŋ bšlüşüp içişkän hoşnilarniŋ halini sorap, sürüştürimän. Һä, bügün tävriniş bilän hekayä qilmaqçi boluvatqan hoşnimizniŋ meniŋ üçün alahidiligi bar. Çünki ular bilän bir oyun, bir qoyunda šskän eduq. Undaq deginim, bizniŋ ata-anilirimiz šy seliş, bağ qiliş işlirini bir mäzgildä degidäk başlap, biz, ikki šyniŋ baliliri, arilişip šskän. Һämmimiz yaş җähättinmu bir hil eduq. Ata-anilirimiz pat-patla dutar-tämbür çelip, mäşräp oynaydiğan. Mundaq çağlarda ular ikki šyniŋ balilirini bir šygä jiğip, yatquzatti. Şuŋlaşqimekin, äytävir, hämmimiz alliqaçan här yan uçum bolup kätkän bügünki kündimu äşu ikki šydä šskän bizdä qandaqtu-bir qerindaşliq riştisi saqlinip qalğan… Bu Rizvan çoŋ apamniŋ ailisi.

Jutqa tehi ahşimisila kälgän edim. Ätisi Rizvan çoŋ apamniŋ šyigä kirdim. Çünki bu jili ularniŋ ailisidä kütülmigän paҗiälik vaqiälär yüz bärgän edi. Män teçliq-amanliq sorişip boluşumğila hoyliğa kšk maşina kirip käldi. Bu moşu šyniŋ ikkinçi oğli Savutҗan. U akisi Һämraҗanniŋ maşinisini haydap käptu. Һä, bäş ay ilgiri bu maşiniğa Һämraҗan apisi Rizvan çoŋ apamni oltarğuzup, šzi haydap kätkän edi. Adäm işängüsiz vaqiälärni šz içigä alğan bu vaqit içidä moşu kšk maşina şähärdiki inisiniŋ hoylisida turup qelivedi. Bügün u šz hoylisiğa yenip käldi…  Һämraҗanniŋ on säkkizgä ändila kelivatqan oğli İlham arilap-arilap maşiniğa sirliq kšz taşlap, şükkidä oltiratti. Savutҗan uniŋğa qarap:

— İlham, bu yaqqa kälginä. Mä, bu ändi seniŋ. Sänmu çoŋ bolup qaldiŋ, yeşiŋ tolğanda avaylap haydarsän. Dadaŋniŋ hatirisi bu, — däp  maşininiŋ açquçini uzatti. Savutҗanniŋ açquç tutqan qolliri titiräp, kšzliridiki yaşni qandaq yoşurarini bilmäy turğinini jiraqtinla bayqiğili bolatti. İlham ornidin täsliktä turup,  kiçik dadisini quçaqlavaldi.

—            Nemişkä, kiçik dada? Nemişkä undaq boldi? Dadamniŋ bu maşinini arman qilip alğinini sänmu bilisänğu! Bir jilmu haydimidiğu. Deginä, kiçik dada, u šydin sap-saq šzi haydap ketivediğu. Qeni meniŋ dadam, eytqina kiçik dada?

İlham şunçilik qattiq šksüp jiğlap kättiki, u yärdä oltarğan hämmimiz šzimizni heç tohtitalmay qalduq. Uni täräp-täräptin uzaq vaqit bäzligän bolsaqmu, heç besilmidi. «Bu bäş ay içidä tazimu şükkidä bolup qalğan edi. Ahiri yerildi. Qoyup beriŋlara, içini boşitivalsun», deyişti oltarğanlar.

***

Һämraҗan Rizvan çoŋ apamniŋ çoŋ oğli edi. U meniŋdin azla yaş çoŋ bolsimu, män uniŋğa akamdäk munasivät qilattim. Һätta uniŋ aldida birär çaqçaq gäplärni qilişqimu hiҗil bolattim. U aliy bilimlik mutähässis bolup, jutumizda hizmät qilivatatti. Ailä qurup, bala-çaqiliqmu bolğan. Rizvan çoŋ apamniŋ hoşalliğida çäk yoq edi. Amma biyil ätiyazda aniniŋ salamätligi ançä yahşi bolmay, pat-pat ağriydiğan bolup qaldi. Һämraҗan uni şähärdiki ağriqhaniğa elip maŋdi. Şähärdä ularniŋ ikki inisi turatti. Vraçlarniŋ eytqini hämmini täşvişkä saldi. Çünki ana ahiri šlüm bilän tügäydiğan ağriqqa muptila bolğan ekän. Şu-şu boldi, bu ailä äzaliriniŋ bearam künliri başlandi. Anini ağriqhaniğa yatquzuş, davalaş toğriliq kelişiş järiyani başlinip kätti. Moşu işlar bilän jügräp jürüp, Һämraҗan šziniŋmu müҗäzi bolmay, ahiri ağrip qaldi. Tuyuqsiz harariti kštirilip ketätti. Buniŋğa u ançä eräŋ qilmay, hämmini aniniŋ salamätligidin qayğurğaçqa boluvatqan iş, däp jürüvärdi. Ahiri bu halät җiddiylişip, šzigimu ağriqhaniğa muraҗiät qilişqa toğra käldi.

Dohturlar Һämraҗanniŋmu bu eti šçkür kesälgä yoluqqanliğini eniqlap bärdi. Vraçlar uniŋğa nahayiti çapsan davaliniş lazimliğini eytip, ağriqhaniğa ävätti. Qerişqandäk, bumu Rizvan ana yatqan ağriqhana bolup, päqät benasila başqa edi. U «apam bu halda yatsa, yatmaymän»  däp tärsaliq qilsimu, ähvali kündin-küngä naçarlişip, ahiri ağriqhaniğa yetişqa mäҗbur boldi.

Balini yahşi kšrmäydiğan ana bolmaydiğu. Amma Rizvan çoŋ apam Һämraҗanni  hämmisidin artuğiraq yahşi kšridiğan. Ana oğliniŋ ağrip jürginini bilip jürgäç, ändişä bilän keçä-kündüz uniŋ halini soraş bilän avarä edi. Һär ikkisiniŋ ähvali eğir. Һämraҗan  šz ähvalini anidin yoşuruşqa, ariliqta aniniŋ yeniğa kirip, šzini tamamän tetik vä huşhoy tutuşqa tirişti. Lekin keyiniräk uniŋmu mağdiri üzülüp, aniğa «tetik» kirişkä çami yätmäs boldi. Yoşurun işniŋ aşkarä bolidiğini bar ämäsmu. Rizvan anini operatsiyagä yatquzuş küni yeqinlaşqan päyttä, vraçlar Һämraҗannimu därhal operatsiya qiliş lazimliğini eytti. Qerindaşlar beşiğa jüräklärni tilip štkidäk eğir külpät çüşti. Bir yaqtin aniniŋ ähvali müşkül, yänä bir yaqtin çoŋ akisiniŋ hali… «Män yahşi bolup kättim. Mabada yahşi bolmisam, män yaşap boldumğu, šzämni Һämramniŋ beşidin šrüvetişkä täyyarmän, päqät qulunum aman bolsun… Meniŋdin nemançä qorqisilär? Qeni meniŋ balam? Maŋa nemişkä uni kšrsätmäysilär?», däp ana çataq qilsa, oğli: «Män helila yahşi bolup qaldim, ağriqni dohturlar kesip elivätti, apam ğäm qilmay, päqät yahşi bolup ketişkä tirişsun. Apamğa yahşi qaraŋlar…», däp salam yollatti. Aniniŋ hali kündin-küngä naçarlaşqan bir päyttä, Һämraҗanni ikkinçi qetim operatsiya üstiligä yatquzdi.  Bu qetim qerindaşliriğa anidin hämmini yoşuruşqa toğra kelip, uni «juttiki işliri jiddiylişip ketip, keçisi çaqirtip kätti. «Biraz keçikip qalsam apam änsirimisun, däp telefon qiptu», däp aldidi. Lekin aniniŋ jürigi hämmini sezätti. U bu gäplärgä işänmäy, haman oğlini kšrsitişni täläp qilatti. Bu künlärdiki moşu ailä äzaliriniŋ müşkül ähvalini päqät šzliri vä moşu azapliq künlärgä guva bolğan yaratquçi egimizla bilätti…

***

Äpsus, aniniŋ hayati üzülüş mäzgili yeqinlişivatatti. Qerindaşliri Һämraҗanni ağriqhanidin soravelip, jutqa ana bilän vidalişiş üçün elip berişqa mäҗbur boldi. Һämmä, huddi eğizini bir närsigä tolturuvalğandäk җim. Һämraҗan qäddini küç bilän ruslap, anisiğa yeqinlaşti.

— Sän nädä bolduŋ, qozam? Meni saqaytimän däp yaqa jutqa apirip qoyup, šzäŋ nemä bolduŋ? Nemançä nurğun latilar bilän orinivalğansän, meniŋ yoruq künüm? Bu nemä qilğiniŋdu, Uluq egäm? Meni alsaŋ, alivärmämsän? Balamni ayisaŋ bolmasmedi? – ana oğliniŋ tatirip kätkän qollirini mäŋzigä, lävlirigä yeqip, nalä bilän teliqqidäk halda häsrät yaşlirini tšküvatatti. Bu çağda Һämraҗanniŋ artuq sšzläşkä imkaniyitimu yoq. Çünki vraçlarniŋ operatsiyadin keyinki şärtimu vä šziniŋ çamisimu şunçilik edi. U asta ana quçiğiğa äplişip, uniŋ bağriğa beşini qoydi. Birnäççä aylar içidä aniğa jiğip qoyğan sšzlirini vä äşu bir eğir päytlärdä ana bağrida moşundaq, huddi kiçik vaqliridikidäk, yetişni nahayiti arzu qilğanliğini eytmaqçi ediyu, amma ünini heç çiqiralmidi. Päqät uniŋ issiq yaşliri nurğunliğan sšzlär orniğa ana kšksigä heç tohtimay quyuluvärdi… «Mänmu seni bu halda kšrgüm yaki šz ähvalimni moşu tählittä saŋa kšrsätküm bar dämsän, mehrivanim! Azla vaqit içidä ikkimizni nä hil ähvallarğa yoluqturğan täğdirgä nemä degili bolidu, aniҗenim. Män operatsiyadin tehi ändila çiqtim, saŋa ünümni çiqirip sšzläşkä çamimniŋ yoqluğini yätküzüşkimu madarim yoq. Bu här ikkimiz üçün alahidä uçrişiş, kšyümçinim, ändi män qançä tepçäklisämmu, meniŋ hayatimda sän bolalmaysän. Bu meniŋ bügünki taŋdiki tügimäs därdim…» Һämraҗan bu sšzlärni piçirlap eytivärdi. Uniŋ špkisini eçişturup çiqivatqan yaşlirini amalniŋ bariçä içigä jutuşqa tirişivatqinini anidin başqilarniŋ hämmisi bilgäç, bu kšrünüşkä uzaq qaralmay, jüräktiki därtlirini ünlük tškidiğan azadä җay izdäp, bir-birläp sirtqa meŋişti…

***

Ana u duniyağa atlinip kätti. Һämraҗan ağriqhaniğa qaytip käldi.  Bu çoŋ ailä qayğu vä ändişigä tolğan bir eğir dävirni baştin käçürüvatatti. Aniniŋ kšyügi besilmiğan bolsimu, Һämraҗanniŋ saqiyip ketişini uluq täŋridin tilävatqan şu künlärniŋ biridä yänä şum hävär käldi. Bala-qaza kälsä, üsti-üstigä kelidiğini bar ämäsmu. Rizvan çoŋ apamniŋ şähärdä turidiğan känҗä oğli Müsrätniŋ tuyuqsiz jürigi tohtap, duniyadin štkänligi toğriliq hävär yär-alämni zil-ziligä salğandäk qilivätti. Çünki u bu hayatida tehi «beşim ağridi» däp şikayät qilmiğan, täpsä tšmür üzgidäk qavul, egiz vä kelişkän jigit edi. Uniŋ pärzäntliri ändilä çoŋ boluvatatti. Bu hävär šzliri nemä qilip, nemä qoyarini bilmäy qalğan Rizvan çoŋ apamniŋ bala-çaqisini, huddi birla muş bilän urup jiqitivätkändäk, bir ähvalğa saldi. Müsrät akisiniŋ eğir ağriqtin turup ketälmäydiğinini sezip, dayim: «Һäy huda, akamniŋ orniğa meni elip kät. Män uni baqi alämgä qiyalmaymän. Uni uzatmaq turmaq, duniyadin štkinini kšrüp çidalmaymän», däp nalä bilän jiğlattekän. Bu toğriliq uniŋ yeqinliri keyin eytişti. Äpsus, Alla uniŋ birla tiligini orunlidi. Özi soriğinidäk, akisiniŋ vapatini kšrsätmäy elip kätti…

Һämraҗanni bu tuyuqsiz yüz bärgän paҗiä tehimu halsizlandurdi. U šz halini untup, inisiniŋ därdidä iç-içidin kšydi. Jiğilarğa — ün, därdini eytarğa insan yoq ağriqhana benasiğa solanğan mähbustäk bolğan u bir orunda peqiratti, püklinip jiğlatti.

Jut vä qerindaşliri bolup Müsrätni Һämraҗansiz eğir häsrät içrä ahirqi säpärgä uzitişti…

Anini vä uniŋ känҗisini uzitip, hoşini jiğalmayvatqan bu ailiniŋ häsriti tügimigän edi. Ändi ularni yänä bir musibät kütüp turatti…

…Aridin azla vaqit štüp, Һämraҗanni jutiğa – šz šyigä elip kelişti. Bu istäkni Һämraҗanniŋ šzi bildürdi. Uni qerindaşlirimu qollidi. Çünki uniŋ ändi tüzilip ketişigä ümüt qalmiğan edi. Qerindaşliri yänila ünsiz, qayğu-älämlärgä tolğan kšzlirini bir-biridin yoşurup, bu qetim Һämraҗan bilän jutqa atlandi.

***

İkki kün šz šyigä kälginigähuş bolğandäk bolğan Һämraҗan üçinçi küni oğli İlhamni yeniğa çaqirdi. Başqa ukiliriğa nisbätän hämmä ähvalni çüşinip, šŋi šçkän, apisiniŋ yalvurğiniğa qarimay oŋluq tamaqmu içmäy jürüvatqan İlham dadisiniŋ yeniğa šzi kelip oltirişqa näççä tämşälsimu, heç kelälmäy jürätti. Çünki dadisiniŋ kšzlirigä tik qaraştin, šziniŋ aҗizliq kilip, jiğlap ketişidin qorqatti.  Şundaqla bu uçrişişniŋ adättiki dadisi sağlam çağdiki uçrişişlarğa heç ohşimaydiğanliğini bilätti. U sirttiki adämlärniŋ:

— Dadaŋ qandaq bolup qaldi,  İlham? — degän soalidin tolimu çšçätti.

Mabada sorap qalsa, zorğa külümsiräp:

— Dadam yahşi, — däp qisqiçila җavap berätti. Mana ändi uni dadisi yeniğa çaqirdi. Apisi Sahibäm:

— İlham, seni dadaŋ çaqirivatidu, yeniğa kirgin — deginidä, jürigi җiğğidä qilip, biraz qozğilalmay qaldi. Һämmini çüşinip turğan animu oğliniŋ bu ähvalini yeniklitişkä tirişip: — Sän çoŋ baliğu, dadaŋniŋ hazirçä müҗäzi bolmiğaçqa, mal-varan ähvalini seniŋdin sorap bilmäkçi. Änsirätmäy kirip hämmini eytip bärgin. Qeni kirgin, — dedi uniŋ nämläşkän vä ğämgä tolğan kšzlirigä qariğan peti beşini siypap. Bala degän bala ämäsmu… U bir päs apisiğa işinip qaldi. Säl çirayi šzgirip, ümüt päyda bolğandäk, dadisi yatqan bšlmigä qarap maŋdi.

— İlham, yeqiniraq kälgin. Sän şunçilik jugaçmediŋ? — Һämraҗan šzini zorlap degidäk oğliğa çaqçaq qilğandäk boldi. Öziniŋ ahirqi küçini İlham bilän bolidiğan sšhbätkä beğişlaşqa bäl bağlap, täyyarliq kšrüvatqiniğimu helä bolğan. Һazir u nahayiti asta çiqidiğan ünini duruslaşqa tirişmaqta. Çünki monu aldida mšldürläp oltarğan jumranniŋ nazuk qälbini šziniŋ barida biraz vaqit bolsimu aldap, amaliniŋ bariçä päpiligüsi kälgän bolsimu, mağdiri yätmäyvatatti. İlhamniŋ kšzliridin: «Dada, җenim dada, çapsaniraq saqayğina», däp yalvuruvatqanliğini sezişkä bolatti.

Dadisi uniŋ qollirini aliqiniğa aldi. İlham dadisiniŋ bäkmu oruqlap kätkinini ändila bayqiğandäk, ändikip, huddi bir yerini ağritip qoyuştin qorqqandäk, uniŋ nazuklişip kätkän qollirini avaylap siypidi. Özini jiğlavetiştin aran degändä tutup, u yaq, bu yaqqa qariğandäk qozğilip qoydi. Apisiniŋ: «Dadaŋniŋ yenida jiğliğuçi bolma…», däp җekiginimu yadida bar…

— İlham, — dedi Һämraҗan biraz vaqittin keyin asta avazda. – Sän çoŋ jigit bolduŋ. Saŋa yalğan eytişmu mümkin ämäs. Ähvalni kšrüvatisän.

U yänä җim bolup qaldi. İlham dadisiniŋ keyinki sšzliridin qorqqandäk dirildäp titiräşkä başlidi.

— Sän äqillik bala, İlham. Maŋa qariğin, sän degän oğul baliğu… Osalliq qilişqa heç häqqiŋ yoq. Çünki ändi bu šyniŋ çoŋi sän boluşuŋ keräk, —  Һämraҗan bu sšzlärni intayin täsliktä eytti. Andin İlhamniŋ šzini qoyarğa җay tapalmayvatqinini bayqap, gäpni çapsanlitişqa tirişti:

—            Sän apaŋğa, ukiliriŋğa egä bol. Apaŋni tiŋşa, u degän aҗiz… Sän bolsaŋ çop-çoŋ jigit. İlgärkidäk şohluq qilişni qoy. Bu meniŋ ihtiyarimdiki iş ämäsligini sänmu bilisän… Män saŋa işinimän, šyniŋ hämmä işi ändi seniŋ boynuŋda…

Bayatin šzini aran tutup oltarğan İlham dadisini çiŋ quçaqlavelip:

— Dada, yaq! Yaq!.. Nemişkä undaq gäplärni qilisän? Sän saqiyisän, sän… Sän meni taşlap heç nägä kätmäysän! Seniŋsiz heç nemä qilalmaydiğinimni bilisänğu. Dada, män ändi şohluq qilmaymän, seniŋ hämmä gepiŋni orunlaymän. Saqayğina, җenim dada. Çünki… çünki seniŋsiz mänmu yaşalmaymän…

U ändi šzini tutalmay, dadisiniŋ oruq bädinini quçaqlap, jiğlavatatti. Sirttin uçup degidäk kirgän apisi uni Һämrajanniŋ quçiğidin  aҗritip, sirtqa elip çiqip kätti.

…Bügünmu barliq qerindaşliri bularniŋ šyidä, җuğiҗäm. Һämraҗanğa oğli bilän bolğan uçrişiştin keyin dohtur çaqirtişqa toğra käldi. Vraç uniŋğa birnäççä ukol selip, bemar uhliğandäk qilğandin keyinla, šydin çiqti. Näççä vaqittin beri Һämraҗan piçirlap bolsimu oyidikini eytip jürgän bolsa, bu uçrişiştin keyin, huddi üni bilän hoşimu qoşulup yoqap kätkändäk җim yetivalğan edi. Ailidikilär uniŋ ätrapida pärvanä. Änsiräş bilän Һämraҗanniŋ yeniğa yüz kirip, yüz çiqqan Sahibäm uniŋ kšz açqinini kšrüp, hoşalliğidin:

— Һämraҗan, qorqutmisiŋizçu adämni… Kšzüŋizni eçiŋa, — dedi kštiräŋgü avazda. — Qaymaqliq ätkän çayni tonur neni bilän hšzürlinip içişni yahşi kšrättiŋizğu. Täyyarlap qoydum, ikkimiz içäyliçu. Ätigänlikliri «Billä azadä içäyli» dättiŋizğu…

Һämraҗan kšzini asta eçip, bir däqiqä şu bir bähitlik künlärni äskä alğandäk külümsiridi. Andin «yenimdin kätmäy oltarğin» degändäk şärät qildi. Sahibäm uniŋğa yeqinlişip, nazuklişip kätkän qollirini aliqiniğa avaylap selip, yeniğa oltardi. Arilap-arilap Һämraҗan uniŋğa bir närsilärni piçirlap qoyatti. Sahibäm billä štküzgän jigirmä jilğa yeqin vaqit içidä uniŋ bir qarişidin eytmaqçi bolğinini çüşinidiğan bolup kätkän edi. Uniŋ kšz qarişidin, aliqinini qisip qilğan şäritidin, beşini bäzidä soal qoyğandäk liŋşitişidin: «Sahibäm! Män bu künniŋ biz üçün şunçilik çapsan kelidiğinini heç oylimay qaptimän. Lekin… Başqa kälgän çağda batur bolidekänmiz… Şundaqqu hä?.. däp  Sahibämdin šz ähvali üçün käçürüm soriğandäk qarişini seziveliş täs ämäs edi. Bu şärät vä kšz qaraşlar astida alämşumul gäplär yatqinini Sahibäm bilätti. Һämraҗan šziniŋ vädisigä vapadar bolalmiğini üçün, balilarni vä barliq tirikçilikni uniŋ aҗiz boyniğa taşlap ketip barğini üçün, yerim jil içidä šziniŋ yenida oltirip štküzgän uyqisiz vä täşvişlik, bearam tünlär üçün käçürüm soravatqinini bilip oltardi. Sahibämmu bu ularniŋ muŋdişiş bilän štküzüvatqan ahirqi tüni ekänligini yahşi bilätti. Şundaqla bu här ikkisiniŋ billä štküzgän bähitlik päytlirini äsläş vä vidalişiş ohşaş äŋ eğir däqiqiqilärni baştin käçürüvatqinini sezivatqaç, kšzliridin taram-taram yaşlar tohtimay tškülätti. Sahibäm bügünki küngiçä uniŋ bu ağriqtin turup ketidiğiniğa ümütlängän edi. Һazir bolsa, Һämraҗanniŋ yenidin qozğalmay oltiriş täklivi adättiki ämäs, bälki hoşlişiş, hoşlişişla ämäs, uniŋ šzini baqi duniyağa «raziliq» berip, uzitip qoyuşini täläp qilivatqinini çoŋqur his qilatti. Çünki Һämraҗan uniŋğa bayatin birnäççä qetim:

—            Meni siz qoyup bärmäyvatisiz. Nemä kütüvatisiz, eytiŋa? — u ändi qolini kštirip top-toğra moşu җümlilärni çüşändürdi. — Maŋa ändi yahşi boluş yoq. Bäk qiynilip kättim. Maŋa içiŋiz ağrisa, raziliğiŋizni beriŋ… — däp yalvurğandäk şäritini davam qildi. Bu çüşändürüşlär Sahibämniŋ qälbini tehimu ezip, pütkül içki äzalirini düm kšmürüvätkändäk halğa kältürgän edi. Gäpni Һämraҗanniŋ šzi eçip, uniŋdin җavap täläp qilivatqaçqa:

—            Män bu jutqa siz üçün kelivedimğu, Һämram… Siz üçün  yaqa jutni šzämniŋ däp qobul qilivedimğu. Tehi ätiyazdila yüz jilğa yätkidäk planliriŋizni eytivediŋizğu… Şu qädärmu vapasiz bolamsiz! Nemä qilsam sizniŋ hayatiŋizni saqlap qelişim mümkin edi, eytiŋa? Nemini hata qildim? Siz kütüvatqan «raziliqni» qandaq beräläymän? Män sizni u alämgä qandaq qiyalaymän? Eytiŋa, qandaq qiyalaymän? O, Alla! Beşimizğa nemä degän eğir künlärni saldiŋ zadi? Meni qandaq kštärgin degänsän, egäm… — Sahibäm Һämraҗanniŋ yenida däsläpki qetim šzini tutalmay jiğlavätti.

—            Һämraҗan nahayiti qiyinçiliqta qolini kštirip, uniŋ yaşlirini mehir bilän sürtkäç: «Jiğlimaŋ, ğäyrätlik boluŋ. Siz hämmini toğra qildiŋiz… Bäk toğra qildiŋiz… Bu Allaniŋ yazmişi… Meniŋdin razi boluŋ. Män sizdin ikki duniya razi. Äslidä siz meniŋ hayatimniŋ mäzmuni ediŋiz… Jürigimniŋ parisi vä qälbimniŋ durdanisi ediŋiz… Meniŋ amalim yoqluğini kšrüvatisizğu, mehrivanim Sahibäm…» degändäk, uniŋ aliqinini küçiniŋ bariçä qisip täsälli bärgändäk qilatti. Däl hazir u äҗäl bilän kürişip harğanliğini untup, hayatiniŋ ahirqi däqiqisidimu sšygän yarini häqiqiy är süpitidä himayä qilğusi kelätti. Özigä boysunmaydiğan däriҗigä yätkän qollirini asta qozğap, behoş ähvalğa çüşüşkä azla qalğan Sahibämni mäydisigä yatquzup, bäzläşkä tirişti. Uniŋ dayim šzigä yarişip turidiğan, biraq bu künliri hätta taraşnimu untup qalğan çaçlirini siypidi. Sahibäm bolsa, uniŋ tamamän halsizliğini esidin çiqirip, šzini huddi ilgärkidäkla ğäyrätlik Һämraҗanniŋ mäydisidä yatqandäk his qildi, šziniŋ aҗizliğini, bu künlärni kštirişkä çamisiniŋ yoqluğini untuğandäk boldi…

Taŋmu süzülüp kelivatatti. Һämraҗan ätrapqa täkşi bir qarap çiqip, Sahibämni mäydisigä basqan peti asta kšzini jumdi. Bu uniŋ mäŋgülük uyqiğa kätkini edi…

Bälüşüş

Javap qalduruŋ